W mojej samotni...

RBD
Przez całe życie aż do tej pory byłam wierna jednej muzyce, na której sie wychowałam. Do tej pory słuchałam róznej muzyki rockowej, nie istniała żadna inna... aż... pewnego dnia obejrzałam z telewizji pewien serial, który otworzył mi oczy na prawdziwą muzyke (oczywiscie według mnie ). Postanowiłam podzielic sie tym co mnie kręci najbardziej.

komentarze (0) | dodaj komentarz

Powstanie bloga zaczynam od wstawienia próbki mojego opowiadania. Nie jest ono skończone, gdyż chwilowo nie mam zbyt dużo czasu na uzupełnienie pewnych braków. Brakuje m. in. opisów postaci, ale to uzupełnie w niedalekiej przyszłości. Głównym powodem zamieszczenia opowiadania jest chęć sprawdzenia własnych umiejetności. Dlatego mam ogromną prośbę o szczerą ocenę mojej twórczości. Niestety jest to dopiero początek i nie mam nawet dobrego tytułu, choć jestem otwarta na wszelkie propozycje. Zdaję sobie również sprawę z tego, że i w tym fragmencie jest wiele do poprawienia.
A więc...

             Początek wakacji nie zaczął się najprzyjemniej. Magda siedziała przy oknie wpatrując się w krople deszczu spływające po szybie. Na zewnątrz było mokro i szaro, a jedynym zajęciem na taką pogodę były ksiązki. Madzia starała się zabić nudę, ale nie mogła się skupić. Jej myśli zajmował wyjazd do ciotki Elżbiety, mieszkającej w Połanicach, a której serdecznie nie lubiła. Ciotka była najgorszą osobą, jaką można spotkać na swojej drodze. W jej domu zawsze panowały jakieś zasady: „Nie rób tego, nie rób tamtego, tak nie zachowuje się panienka z dobrego domu...". Ciotka zawsze wrzeszczała i w żaden sposób nie dało jej się uspokoić.

- Znowu zaczną się te idiotyczne zakazy - pomyślała Magda - Z drugiej strony jestem bardzo ciekawa, co skłoniło ciotkę do zaproszenia mnie na wakacje? Po ostatnim moim wybryku wyraźnie wrzeszczała, że nie chce mnie już nigdy widzieć. Czyżby zapomniała, a może ruszyło ją sumienie? - pomyślała i uśmiechnęła się w głębi ducha.

Madzia nie była u ciotki Elżbiety od 10 lat. Ostatnim razem nagięła poważnie kilka zasad i przysporzyła jej wstydu przed ludźmi z miasteczka i zaproszonymi gośćmi. Razem ze swoją kuzynką Marta i kolegą Karolem poszli do sklepu pana Zbyszka, który był dość cierpliwym i spokojnym człowiekiem. Dla każdego był bardzo sympatyczny i można było z nim pożartować. Tego dnia posprzątał po remoncie sklepu i przyjmował nowa dostawę. Trójka przyjaciół wpadła na pomysł, który skończył się dla nich dość nieprzyjemnie. Karol wpuścił do sklepu ogromnego szczura, co zwróciło uwagę Gapka - kota właściciela sklepu. Zwierzęta były tak rozwścieczone, że narobiły okropnego bałaganu. Sklep wyglądał jakby przeszło po nim tornado. Gdy Magda zorientowała się, że powinni uciekać było już za późno. Dziecinny żart przerodził się w dość poważny problem, a jego konsekwencje były jeszcze gorsze. Za ich plecami stała pani Zofia - żona pana Zbyszka.

- No to teraz się doigraliście! Tym razem nie uda wam się z tego tak łatwo wywinąć! - krzyknęła - A o was porozmawiam sobie z twoja ciotką! - zwróciła się do Magdy i Marty - Jestem ciekawa co ona powie na wasze wybryki! Odkąd przyjechałyście są z wami same problemy!

Madzia z Marta przeraziły się, że pani Zofia chce pójść na skargę do ciotki, bo w domu byli jacyś zagraniczni goście, na których ciotka musiała zrobić pozytywne wrażenie. Przedsiębiorstwo, które prowadził wuj Henryk rozwijało się bardzo dobrze, ale potrzebowało nowych inwestorów. Do tej pory rzadko przyłapywano Madzię z przyjaciółmi na psotach, a gdy się tak zdarzyło wystarczyło tylko przeprosić. Tym razem jednak przeprosiny nie pomogły. W domu było jeszcze gorzej. Pani Zofia poszła do ciotki, a gdy po chwili wróciła nie była już sama. Szła z nią wyraźnie zdenerwowana ciotka.

- Co wy sobie wyobrażacie! Nie można was na chwilę zostawić! Myślałam, że jesteście mądrzejsi! Nie dość, że wyrządziliście szkody w sklepie pani Zofii, to jeszcze przeszkadzacie nam w spotkaniu z ważnymi gośćmi! W takiej sytuacji, a tym bardziej, że to nie pierwszy raz, najlepiej będzie jak wrócicie do swoich rodzin! Nie mam zamiaru dłużej znosić takiego zachowania! Myślałam, że będziecie potrafiły docenić moja gościnę i nie będziecie sprawiać kłopotów, ale wyraźnie się myliłam! A ty Karolu jesteś najstarszy! Powinieneś wybić im z głowy te głupie pomysły! Najlepiej będzie jak przestaniesz bawić się z dziewczynkami skoro nie potrafisz na nie wpłynąć! - ciotka była wściekła. Czarę przepełniła wiadomość, że inwestorzy zrezygnowali z współpracy i postanowili wyjechać. Ciotka dostała szału. Nikt jeszcze nie widział jej w takim stanie, wuj przeraził się, że zaraz zemdleję, więc zaprowadził ją do pokoju.

- Nie chcę więcej widzieć tej trójki! - wrzeszczała ciotka - Niech wracają do swoich domów, ja nie mam zamiaru znosić ich obecności w tym domu! Tak mnie upokorzyć!

Od tamtej pory minęło 10 lat. Ciotka w tym czasie nie odezwała się słowem. Dopiero niedawno Ewa - mama Madzi odebrała telefon od ciotki Elżbiety, co bardzo ją zdziwiło. Ciotka chciała rozmawiać z Magdą, lecz jej nie było w domu. Gdy  dowiedziała się o zaproszeniu do Połanic była równie zdziwiona jak jej mama, ale cieszyła się na myśl o spotkaniu z Karolem i Martą. Była ciekawa jak bardzo się zmienili. Marta powinna mieć teraz 18 lat a Karol 21. Dziewczyny nie widziały się ze sobą strasznie długo a przez ostatnie trzy lata kontakt miedzy nimi się urwał. Ostatnią wiadomością, jaka Magda dostała od kuzynki była śmierć jej ojca. Magda miała pojechać wtedy do Marty, żeby podtrzymać ja na duchu, ale się rozchorowała. Karol był najlepszym przyjacielem Magdy, ale po wyjeździe od ciotki ich drogi się rozeszły. Madzia dowiedziała się tylko, że Karol ukończył szkołę średnia z wyróżnieniem, a obecnie pracuje w połanieckiej szkole.

Droga do ciotki była bardzo długa i męcząca, a w pociągu było duszno. Magda poczuła, że jest śpiąca, a obrazy migające za oknem wzmagały w niej uczucie senności. Nawet nie wiedziała, kiedy zasnęła. Ze snu wyrwał ja krzyk konduktora, który ogłaszał przystanek w Połanicach. Gdy wysiadła na peron spostrzegła wuja Henryka czekającego w starej bryczce. Madzia ledwo go poznała. Zobaczyła starszego pana, mocno przygarbionego i siwiuteńkiego. Wujek uśmiechnał się życzliwie a w jego oczy zaiskrzyły jak dawniej.
-Witaj wujaszku! - krzykneła z zadowoleniem dziewczyna i dodała - Widzę, że w Połanicach czas się zatrzymał.
Wuj Henryk uśmiechnął się do niej i odparł:
- Witaj kochanie, w mieście czas się może i zatrzymał, ale na ludzi działa bezlitośnie. A jak minęła ci podróż?
- Dziękuję ,bardzo dobrze.
Jechali długo i w milczeniu, a Magda zachwycona była krajobrazem, który rozpościerał się naokoło nich. Była zdziwiona jak bardzo zmieniły się te strony przez te 10 lat. Zastanawiało ją tylko czy pozna miejsca, do których chodziła razem z przyjaciółmi, gdy miała 9 lat. Dom znajdował się na końcu miasta. Gdy dotarli na miejsce oczom Madzi ukazał się ogromny budynek. Była zaskoczona, bo nie przypominał on tego samego miejsca, w którym dawniej spędzała wakacje. Ściany od zewnątrz pokryte były gęstym, zielonym bluszczem, a na dachu wyraźnie było widać braki dachówek. Przed wejściem stała służba. Madzia poznała wśród nich panią Krysię - kucharkę, pana Wojtka - ogrodnika, Zosie, Ewę i Kingę - pokojówki. Wśród całej gromadki było kilka nowych osób, które widziała po raz pierwszy. Nigdzie nie mogła jednak wypatrzeć Marty ani Karola.

- Widocznie Marta jeszcze nie przyjechała - pomyślała.- A ciekawe, co słychać u Karola, jak on teraz wygląda?

Szybko zeskoczyła z bryczki i podbiegła do pani Krysi, żeby się przywitać. Pan Wojtek już w sile wieku ucałował Madzię, a dziewczyny stojące obok ogrodnika serdecznie się przywitały. Madzia poznała Mikołaja, który okazał się stajennym, Kasię, która pomagała pani Krysi w kuchni oraz Roberta - nowego lokaja, który zastąpił pana Józefa. Madzia weszła do domu, gdzie czekała na nią ciotka Elżbieta. Jej oczom ukazała się kobieta w długiej, czarnej sukni. Ciotka mimo już podeszłego wieku niewiele się zmnieniła. Rysy jej twarzy wyostrzyły się, a oczy które zawsze napawały strachem i  jak rendgen prześwietlały każdego na wylot wydawały się bardzo zmęczone. Dom od wewnątrz wyglądał o wiele lepiej. Na ścianach wisiały portrety sławnych ludzi, a także przodków rodziny.
- Witaj kochanie - głos ciotki wybił dziewczynę z zamyślenia - Jak minęła ci podróż? Pewnie jesteś bardzo zmęczona i głodna? Twój pokój już czeka- powiedziała z serdecznym uśmiechem, a Madzia poczuła się jakoś nieswojo. Nie spodziewała się, że ciotka tak ją przyjmie, szczerze mówiąc w ogóle na to nie liczyła.

- Robercie, nie stój jak kołek nie za to ci płacę, zanieś rzeczy Madzi do jej pokoju.- odparła sucho do lokaja, a Magda odetchnęła z ulgą, bo ciotka jednak aż tak bardzo się nie zmieniła. Zawsze ludzi traktowała jak przedmioty i wiecznie rozkazywała.

- Dziękuje, jestem trochę zmęczona. Może od razu pójdę do pokoju. - odparła Magda i podbiegła do Roberta - Niech pan poczeka, pomogę.

komentarze (0) | dodaj komentarz